Poesialeku

Iñigo Astizen hiru poema

 

ZALDIAK

 

Denek erretzen zuten orduan

eta beti aritzen ziren politikaz:

gauzak ez ziren oraindik erabat zahar.

 

Gu zaldiak harrapatzen saiatzen ginen

haurtzaroak zabalagotutako zelaietan

eta orduko guztia oroitzen dut orain

elkarrekin hala moduz ahul lotuta.

 

Beste zerbait espero zuten.

 

Zer ote zen zehazten badakiten

jadanik ez nago ziur: dagoeneko

hilda ez daudenak nekatuta daude.

 

Leihoetatik begiratzen dituzte

orain jada begiratu gabe

aurrean dituzten leihoak.

 

Euren konfiantza dut gogoan,

 

belardi urrunetan seinalatzen

egur erori eta txapa puskekin

altxatutako korta hauskorrak.

 

Oharkabean hartu genien zorra.

 

Jarraitzen du haien itxaronaldiak

gure egiteko ezdeusenen sakonean,

baina tarteka soilik sentitzen dut

argi identifikatzeko bezain bizi.

 

 

LIMOIAK

 

Limoiondoak hazten dira Atenasen

Esmirnatik errefuxiatuak hartzeko

eraikitako etxebizitzen gunean.

 

Duela hamarkada batzuk izan zen.

 

Ilobei jadanik desagertu zaizkie

aitona-amonei hartutako imintzioak:

gosearenak, izuarenak eta ihesarenak.

Baina beti geratzen da zerbait.

 

Beste jende batzuekin orain eta

halere betiko jende berarekin.

 

Ez dut gogoan zer beharrek

piztu duen poema hau nigan,

beharbada besterik gabe limoiek

inpresioa egiten didate arboletan:

 

eguzkiaren memoria biltzen dute.

 

Ordea, horrek ez du ezer esan nahi.

Limoiek ez dute esanahirik:

leku bat proposatzen dirudite,

 

eta niretzat erantzuten dituzte

nik igarri ezin ditudan galderak.

 

 

EURI HOTSA

 

akaso besterik gabe

euri hotsa bildu eta

 

ezer aztoratu gabe utzi

elkarren azalen aipamena

 

enfasi sasoi hauetan

zarata handirik gabe

 

itzaltzen diren beste

gauza guztien bakean

 

Analfabetoa, Iñigo Astiz (Susa, 2019)  

​​​​​​​​​​​​​​

 

​​​​​​​

 

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​