Artista berrien XL. Lehiaketa

2003/5/8 - 2003/6/21


Artistak: Aiert Alonso, Beñat Arregi, Judas Arrieta, Asier Arsuaga, David Civico, Sandra Cuesta, Aitor Espie, Ainara Garcia, Esperanza Garcia, Miren Gonzalez, Iñaki Gracenea, Oihana Herce/Izaskun Alvarez, Pablo Ibarbia, Edorta Langara, Mikel Louvelli, Jon Mantzisidor, Ibai Maritxalar, Olaia Miranda, Izibene Oñederra, Xabier Ubeda, Nerea Zapirain
Testuak: Ismael Manterola
 

1. saria: Iñaki Gracenea, S. T., 2002.

2. saria:  Ainara García , Gender projeckt / Proyecto de género.

Epaimahaiaren aipamena: Edorta Langara

1931an eta 1933an Artista Berrien Lehiaketaren eskultura lehendabiziko saria irabazi zuen Jorge Oteizaren oroimenez.

XL, 2003an Gipuzkoan

Artista Berrien Lehiaketaren erakusketa ikusi ondoren atera dezakegun lehendabiziko ondorio orokorra medioen teknologian oinarritutako artelanen nagusitasuna da. Pinturaren presentziak indartsu jarraitzen du (beste modura bada ere) baina iritsi dira gure gazteengana aspaldian mundu guztian nagusi ziren joerak. Bideoa, argazkia eta teknologia berrien ingurukoak (net art delakoa adibidez) aurtengoan bakarrik nagusitu dira nahiz eta aspalditik gazteentzat ohiko baliabideak izan. Horrela, 20 lagunen artean, sei bideo, hiru argazki eta ordenagailuz egindako artelan bat dago, juxtu-juxtu erdia.

Azken urtetako beste topikoa instalazioaren ugaritzea izan da, eta hasieran itxuraz eskulturak zabaldutako aukera izan bazen ere, ez dirudi gure artean hala izaten jarraitzen duenik. Pinturak kendu dio eskulturari espazioarekin harremana edo espazioaren hausnarketa egiteko ahalmena. Hemen ikusten baita aurkeztutako pintura lan gehienen artean “espazioan hedatutakoak” direla.

Gainera, lauak, hormaren kontra edo zintzilik dauden gauza gutxi dira pintura. Erabilitako irudiak edo manipulatutako irudi lauak pinturaren tokia bete dute edo pinturak izan dituen arazoak aztertzen ari dira.

Eskultura berriz, bere tokira bueltatu dela dirudi, urtetan espazioan sakabanatuta egon ondoren. Ez dut esan nahi, hemen ikusten ditugun eskulturek atzera egin dutenik, baina bai bolumena izatearekin eta inguruan duen espazioarekin askatasun handiz jokatzen dutela, zatiketa edo osotasuna puskatzeko beharrik gabe.

Azkenik, akzio, kontzeptu arte edo “proposamen esperimentalen” urritasuna nabarmena da, jakinda lehiaketak ez direla mota horretako ekintzentzat egokienak. Espazioarekin eta errealitatearekin elkartzen den eta etengabe aldatzen den artelan bakarra dago. Honekin batera beste ekintza edo performancea isolatua.

Gehiago sakonduz gero, zeri buruz hitz egiten dute artista gazteek? Zein dira beraien kezkak? Nik uste dut azken urtetako artearen arazoak lantzen dituztela Gipuzkoako artista berriek.

Alde batetik arteari buruzko eta artistaren zereginaren gaineko hausnarketa ikusten ditugu zenbait artelanetan, adibidez Jon Mantzisidor, Judas, Edorta Langara, Nerea Zapirain eta Olaia Mirandaren lanetan.

Azken honek artearen espazioei buruz ere hitz egiten du. David Civicok ere espazioaren aldaketa eskaintzen digu. Espazio publikoaren gaineko hausnarketa

Azkenik, artearen barruko hausnarketa autonomoagoa sumatzen dut lan batzuetan, adibidez pinturari buruzko barne bilaketa Izibene Oñederraren muntaian, Iñaki Grazenearen koadro instalazioan, Miren Gonzalezen serietan eta Ibai Maritxalarren omenaldian. Guztiak pinturari bideak zabaltzeko asmoa azaltzen dute, batez ere espazioarekin harremanetan jartzeko gogoa, askotan bizi duen esparru autonomo horretatik ateratzeko asmoa errealitatearekin eta ikuslearekin lotzeko.

Aberatsa beraz, gure artista gazteek aurkezten diguten mundua, egiten dizkiguten galderak eta azaleratzen dizkiguten arazoak. Guk geuk dauzkagun arazo berberak dira, ez datoz ezer konpontzera, baina bai horiei buruz hitz egitera irudi, objektu, hausnarketa, laburtzeko, arte baliabideen bidez. Gure esku dago entzutea eta ahots hauei aurrera jarraitzeko aukera ematea.