Elena Arrese. Suturak: espazioa eta ibiltariak

Elena Arrese artista tolosarraren lana ildo espresionista eta guztiz materiko batean kokatzen da. Bertan, kolorea, ehundura eta teknika mistoak bihurtzen dira emozioa, memoria eta naturarekiko harremana aztertzeko bitarteko. Arrese Matxin Labayenekin prestatu zen eta hizkuntza plastiko propioa garatu du. Bertan elkartzen dira pintura, ilustrazioa, muralismoa eta birziklatutako materialekin egindako eskultura.

Bere praktika artistikoaren ezaugarri nagusiak dira materialekin etengabe esperimentatzea eta gaitasun fisiko eta adierazkorrekiko sentsibilitate berezia. Pigmentuak, hareak, paperak, elementu birziklatuak eta beste materia batzuk eranstea ez da soilik kontu tekniko bat, obraren azalera aurkikuntza-gune bihurtzen duen ikerketa plastikorako borondate baten ondorio baizik. Prozesu horietatik sortzen den aberastasun materikoak ukimen- eta zentzumen-dimentsio handia ematen die piezei, eta bere konposizioen gaitasun iradokitzailea indartzen du.

Testuinguru horretan, abstrakzioa bihurtzen da bere ekoizpenaren hizkuntza nagusietako bat. Irudikapen literaletik urrun, ikuslearen pertzepzio-esperientziari zuzenean dei egiten dioten keinu, gainjartze eta bibrazio kromatikoen bidez eraikitzen ditu Arresek atmosferak, erritmoak eta paisaia emozionalak. Bere abstrakzioaren indarra, hain zuzen ere, iradokitzeko gaitasun horretan datza, deskribatzean baino gehiago, interpretazio-espazioak irekiz, non materia, kolorea eta emozioa elkartzen diren.

Paisaiak, halaber, funtsezko lekua du bere lanean, ingurune natural gisa ez ezik, eraikuntza kultural eta jabetza-espazio gisa ere ulertuta. Euskal lurraldeari eta bere ibilbidea markatu duten beste paisaia batzuei egindako erreferentziek gogorarazten dituzte jendea bizi den tokiekin ezartzen diren lotura afektibo, sozial eta identitarioak. Ikuspegi horretatik, paisaia agertzen da memoria kolektiboaren eta esperientzia partekatuaren esparru gisa, eta bertan, artistaren begirada pertsonala komunitate baten historiarekin, eraldaketekin eta sentsibilitateekin hizketan jarduten da. Horrela, naturak, materiak eta lurraldeak bat egiten dute arlo intimoa eta kolektiboa aldi berean aztertzen dituen praktika artistikoan.

SUTURAK: espazioa eta ibiltariak dugu Santa Teresako Atari espazioko bi solairuetan artikulatzeko berariaz diseinatutako proposamena. Pinturaren eta teknika mistoaren bidez, proiektuak aztertzen du baztertutakoa oinarri hartuta birsortzeko gaitasuna, artistaren aurreko lanaren zatiak eta erretalak erabiliz kosmos berri batean integratuta.

Apustu etiko eta estetiko honek kaosa afektuen mapa bihurtu nahi du, ahaztutako gai eta lanei bigarren bizitza bat emanez, ingurunearekin hitz egiten duten erlikia garaikide bihurtzeko.

Erakusketak bilatzen du erritmo bisual argi bat, formatu handiaren inpaktua eta pieza txikiaren intimitatea aurrez aurre jartzen dituena:

Formatu handiko mihiseak (110x110 cm) egurrezko bastidoreetan: Urruneko postal gisa eta hiria inguratzen duen landare eta itsas material gisa funtzionatzen dute, Donostiako hiri-ingurunea eta ingurune naturala energiaz, kolorez eta materiaz kokatuz testuinguruan.

Kristalezko kaxak (Kartoi gaineko lanak, 25x25 cm): Ikuslea hurbileko begirada arretatsu batera gonbidatzen dute, ibiltarien intimitatea eta babestutako eguneroko bizitzaren esentzia erlikia moderno gisa erakutsiz.

Irudi antropomorfoen eskulturak: 13 pieza, hondakin-materialekin eta teknika mistoetan eginak. 10 obra ertain, 65/70x30x30 cm-koak, eta 3 pieza txiki, 35/40x20x20 cm-koak.

Ordutegia: asteartetik ostiralera: 17:00 - 20:00 | Larunbat eta jaiegunetan: 11:00 - 14:00; 17:00 - 20:00 | Igandetan: 11:00 - 14:00.