Julio Caro Baroja (1914-1995)

Julio Caro Baroja, Rafael Caro Raggio eta Carmen Barojaren semea, 1914ko azaroaren 13an jaio zen, Madrilen, eta 1995eko abuztuaren 18an hil zen.  

Antropologoa, etnologoa, historialaria eta saiogilea; Pio Baroja idazlearen eta Ricardo Baroja pintorearen iloba zen.

Telesforo Aranzadi, Jose Migel Barandiaran eta Hugo Obermaier-en dizipulua izan zen, eta haiek bideratu zuten historiaren eta etnografiaren alorretara.

Ezin  da haren ekoizpen ikaragarria lerro gutxi batzuetan laburtu; horregatik, lan garrantzienetako batzuk bakarrik aipatuko ditugu: Los pueblos del norte de la península Ibérica, Los pueblos de España, Los vascos, Estudios saharianos, Vasconiana. De Historia y Etnología, Los moriscos del reino de Granada, Las brujas y su mundo, El carnaval, Vidas mágicas e Inquisición, Los judíos en la España moderna y contemporánea, Ensayo sobre la literatura de cordel, Los Vascos y la Historia a través de Garibay, La estación del amor, El estío festivo, eta beste asko.

Akademiko osoa izan zen Hizkuntza Espainoleko Errege Akademian et Historiako Errege Akademian, eta euskaltzain osoa Euskaltzaindian. Sari hauek eman zizkioten  : Gizarte Zientzietako Asturiaseko Printzearen Saria (1983), Arte Ederretako Merezimenduaren Urrezko Domina (1984),  Letra Espainoletako Sari Nazionala, Menendez Pelayo Nazioarteko Saria (1989) eta Kulturako Vianako Printzearen Saria (1989).  

KOLDO MITXELENA Kulturuneko liburutegiak gonbidatzen zaituzte XX. mendeko azken jakintsuetako baten obra ezagutzera.

   {jcomments on}